„Było już wieczorem. Całą okolica pociągnęła się barwą sinawą. Tam długi lasów pas siny, dalej spłowiały, zżółkły szmat lasu bukowego, który z daleka wygląda na duże spalenisko, niedaleko z bladych mgieł wieczora wysuwający się w niebiosa wysoki szczyt Karczówki…

Wszystko to nurzało duszę odwykłą od szerokich przestworzy w świat rzewnych i dobrych uczuć. Byłem prawdziwie szczęśliwy”.

Stefan Żeromski, Dzienniki, t. II

Za czasów naszego starszego kolegi Stefana na Karczówce drzew niemal nie było. Nawet zdjęcia zrobione tuż po  II wojnie światowej pokazują tylko z rzadka rosnące sosny. A teraz już nie trzeba wypatrywać daleko lasu bukowego. Na Karczówce rośnie o wiele więcej drzew liściastych, a wśród nich wiele buków, niż sosen. Do tego pomiędzy nimi przeróżne, niższe i wyższe krzewy. Gdy przyszła jesień, to również tutaj mamy „zżółkły szmat lasu bukowego”. Liście już opadają tworząc żółte dywany na podkładzie ubiegłorocznych, brązowych. Niekiedy taki liść zaczepi o pień innego drzewa i wtedy wydaje się, że wyrasta na przykład z kory sosny. A gdzieniegdzie zaznacza się czerwienią zasiany przez ptaki dąbek z sąsiedniej Dalni.

Jacek Jopowicz

SERDECZNIE ZAPRASZAMY!

Człowiek umiera dwa razy: raz, kiedy przestaje oddychać, i drugi raz, kiedy przestajemy o nim myśleć.

17 października minęło 15 lat od śmierci Wiktorii Siwoń, nauczycielki języka polskiego w naszym liceum w latach 1994-2011. Przedwczesna śmierć niesie ze sobą szczególny rodzaj bólu, ponieważ gwałtownie przerywa plany, marzenia i historię, która miała trwać jeszcze przez długie lata. Śmierć Wiktorii była dla wszystkich ogromnym zaskoczeniem. Długo nikt nie usiadł na jej miejscu w pokoju nauczycielskim, a w sali nr 47 na biurku leżała biała róża. W naszej pamięci pozostała jako wspaniała, wrażliwa, niezwykle życzliwa koleżanka o wyjątkowym poczuciu humoru. W pamięci uczniów zapisała się jako nauczycielka z ogromną wiedzą, pasją i sercem.

W sobotę 17.10.2026 grupa przyjaciół spotkała się przy grobie Wiktorii, aby złożyć kwiaty, zapalić znicz pamięci i powspominać.

Zawsze 1 listopada grób profesor Wiktorii Siwoń tonie w kwiatach i zniczach.

Już od trzech tygodni mamy jesień, a róże, pomimo nocnych chłodów, nadal kwitną. Do tego następne, jeszcze w pąkach, czekają w kolejce, by też zabłysnąć urodą. Te piękne kwiaty cenione były już w czasach starożytnych – od Chin poprzez Bliski Wschód po Grecję i Rzym. Wszak róża była jednym z atrybutów Afrodyty. Maria Pawlikowska- Jasnorzewska chyba pozazdrościła greckiej bogini pisząc wiersz „Róża”:

W tym parku pobladłym bez śmiechu i gości
przy róży rozkwitłej stoję.
Otośmy jedynymi świadkami piękności -
ja jej, a ona mojej.

Pomijając dramat „Róża” w którym motyw tego kwiatu przewija się w różnych znaczeniach i kontekstach, Stefan Żeromski użył słowo róża ponad dwadzieścia razy w różnych utworach. Przeważnie róża jest w nich pąsowa, chyba jego ulubiona. Taka też rosła przed domem pisarza w Nałęczowie.

13 października 2026r. Zarząd Stowarzyszenia uczestniczył w pięknej uroczystości szkolnej zorganizowanej z okazji obchodów Dnia Edukacji Narodowej, Dnia Patrona oraz Ślubowania uczniów klas pierwszych. Zebranych w auli powitał niedawno wybrany, nowy przewodniczący Samorządu Uczniowskiego Miłosz Bania i to on dziś poprowadził całe wydarzenie. Wysłuchaliśmy wielu życzeń skierowanych do nauczycieli, pracowników szkoły, uczniów. Wszystkie łączyła troska do dobre relacje w szkole pomiędzy uczniami, nauczycielami i rodzicami. Pan dyrektor Bartłomiej Kowalczyk podkreślił, aby pamiętać, że tu w naszym liceum nikt nie jest sam i może liczyć na wieloaspektowe wsparcie. Zosia Pietraszek również zwróciła uwagę pierwszoklasistów na wspaniałą historię wielu absolwentów, którzy zdobywali w szkole wiedzę, doświadczenie i przyjaciół. Oczywiście najbardziej dziś cenionym i wspominanym był nasz Patron – Stefan Żeromski. Dzięki Ani Pawłowskiej (obecnej nauczycielce muzyki w I LO) mogliśmy przypomnieć sobie cytaty pisarza dotyczące nauki, muzyki, …..